True crime lijkt een fenomeen van nu — van Netflix-series en bingewaardige podcasts. Maar de fascinatie voor echte misdaad is eeuwenoud. Een korte geschiedenis, van gedrukte moordbladen tot de moderne podcast.
De moordbladen en pamfletten
Al in de vroegmoderne tijd circuleerden er gedrukte verslagen van geruchtmakende misdaden en terechtstellingen. Deze “moordbladen” en pamfletten waren goedkoop en populair. Ze combineerden nieuws, moraal en sensatie — een mengeling die het genre tot op de dag van vandaag kenmerkt.
De krant en het feuilleton
Met de opkomst van de massapers in de negentiende eeuw werd misdaad een vast onderdeel van de krant. Geruchtmakende zaken — denk aan de Whitechapel-moorden — werden op de voet gevolgd door een groot publiek. De grens tussen verslaggeving en sensatie was toen al een discussiepunt.
Het literaire keerpunt
In de twintigste eeuw kreeg true crime een literaire vorm. Werken als In Cold Blood (1966) van Truman Capote toonden aan dat misdaad-non-fictie diepgang en literaire kwaliteit kon hebben — met aandacht voor context, psychologie en de menselijke kant. Zie onze boekenlijst.
Televisie, documentaire en podcast
Televisie bracht de misdaaddocumentaire; streaming bracht de bingewaardige docuserie. En vanaf de jaren 2010 veroverde de true-crime podcast een enorm publiek. Het medium veranderde, maar de kern bleef: de behoefte om echte misdaad te begrijpen.
Wat blijft: de verantwoordelijkheid
Door alle eeuwen heen speelde dezelfde spanning: tussen informeren en sensatie zoeken, tussen begrip en exploitatie. Juist daarom kiezen wij voor een feitelijke, respectvolle benadering. Waarom het genre ons zo fascineert, leest u in ons achtergrondartikel waarom true crime ons fascineert.